Clairvoyant humans

solo exhibition at Tower of Intermedia art, Stolp Škrlovec, Kranj, 2016

Review by Igor Kavčič, za Gorenjski Glas

 

V Stolpu Škrlovec pa intermedijska umetnica Neža Agnes Momirski, ki živi in deluje na Nizozemskem in v Ljubljani, predstavlja tri instalacije. »Te gledalca seznanijo s hiperprisotnostjo tehnologije v modnem in notranjem dizajnu ter razgalijo psihološka stanja posameznika v razmerju do njega,« je k razstavi zapisala Sabina Janićijević. Instalacije so tako kiparsko delo kot reinterpretirani interni dizajn, avtorica pa se ob tem na neki način 'igra' z občutki nadnaravnega, iracionalnega. Ena od instalacij vključuje video in zvok. Gledalec sedi pred ekranom, kjer se odvija video, ki ga spremlja glasba brooklynskega tria Sontag Shogun, na desni je vaporizer pare, ki občutje naredi za mistično. »V svojih umetniških delih se ukvarjam z odnosom med subjektivnim dojemanjem in racionalizacijo, iščem kontrast med nadnaravnim in realnim, zanima me preplet vsega, kar nastane v naši podzavesti, pa ne znamo racionalizirati,« pove Neža Agnes Momirski, ki je diplomirala iz likovne umetnosti na Willem de Kooning Academie v Rotterdamu in magistrirala iz filma in kiparstva na Royal College of Art v Londonu.

Read full tekst here

 

CLAIRVOYANT HUMANS

solo exhibition at Tower of Intermedia art, Stolp Škrlovec, Kranj, 2016

Spremno besedilo k razstavi

Exhibition tekst

 

 

 

Razstavljena dela, risbe, filmi in instalacije, gledalca seznanijo s hiper-prisotnostjo tehnologije v modnem in notranjem dizajnu, ter razgalijo psihološka stanja posameznika v razmerju do njega. Znotraj virtualnih pokrajin se združujejo naši duhovni, digitalni in imaginarni svetovi, saj se danes komunikacijska tehnologija uporablja kot svojevrstna naprava za transformacijo osebnosti. V razstavljenih delih avtorica uporabi estetiko notranjega, modnega in digitalnega dizajna ter tehnoloških prvin v prevpraševanju psiholoških motivacij uporabnika. Obiskovalcem razstavljena dela postavijo vprašanje, ali so te naprave/objekti zgolj estetske oblike in tehnološki znaki ali pa so portali v onostranskost in druge dimenzije. Hkrati jih izzove, da začnejo premišljevati o njihovi funkciji ter vplivu na posameznikovo psiho in notranje svetove. Visoko oblikovan in reguliran svet pusti psihološke odpadke v podzavesti, kar sproži anksioznost in željo po nadzoru časa in prostora. V raziskovanju prepletenosti racionaliziranih/oblikovanih in subjektivnih svetov, želi avtorica poudariti podobnost med duhovnimi in digitalnimi načini komunikacije. Tako komunikacijska tehnologija kot okultna orodja za komuniciranje imajo namreč dve jasni stični točki: odsotnost človeka in komunikacija z dematerializiranimi bitji.

 

Razstava je pospremljena s kratkim filmom Affinit in vizualnimi vsebinami, ki preučujejo, kako objekti, vizualna estetika in cinematična naracija vplivajo na dojemanje realnosti in samoidentitete. Vizualije poudarjajo pogojevane reakcije, ki jih od nas terjajo objekti in hkrati zaobjamejo našo željo po dematerializaciji, po potopitvi v senzualne izkušnje, pri čemer uporabljeni objekti igrajo vlogo posrednikov.

 

Filmska glasba s popačenimi vokali, ki spremlja razstavo, je izdelek neoklasičnega tria Sontag Shogun (Brooklyn), s katerimi umetnica sodeluje že od leta 2013. Plastenje digitalnih in analognih zvokov simulira razkorak med fizično in virtualno resničnostjo prikazano v filmih.

 

 

TEKST: Sabina Janićijević

V svoji umetniški praksi se Neža Agnes Momirski posveča raziskovanju materialne in virtualne realnosti ter vplivov obeh na razmišljanje in dojemanje oziroma pojasnitve sveta. Filmi, inštalacije in kipi Neže Agnes Momirski nastajajo v sodelovanju z drugimi ustvarjalci, povezujejo med sabo vizualno ter glasbeno umetnost. V svojem delu se umetnica predvsem usmerja v tematiko osamljenosti in izolacije posameznika med realnim in virtualnim svetom. Stik s površino ekrana – dotik slednje je točka, na kateri vsak od nas prestopi mejo med realnim in virtualnim, prav to predstavlja ustvarjalka v svojih delih. »Za današnjo kompulzivno potrebo, da ostanemo povezani, se skriva želja, da bi bili v stiku z drugimi mesti in časi “zunaj” naše neposredne fizične okolice ter da se nahajamo v nenehnem pretoku informacij,« pravi Neža Agnes Momirski.

Projekt OBVSNSS sestavljajo kiparska dela in štiriminutni film, ki se osredotoča na »dotičnost« površine ter virtualne in materialne vzroke za fizično senzualno doživetje. Razstavljena kiparska dela so oblikovana kot elementi notranjega dizajna (okrasni elementi za notranji prostor) ter vsebujejo prvine virtualne interakcije (deli tehnoloških naprav),  na primer na zdi obešeno ogledalo z vgrajenimi zvočniki. Predstavljeni film citira estetiko visoke mode, sodobne tehnologije in dizajna. Film se predvsem osredotoča na reinterpretacijo govora (kakor pravi avtorica sama), dotika in opazovanja plastične in telesne površine ter tekstualne in pogovorne interakcije. Neža Agnes Momirski v svojih delih predstavlja raziskovanje senzualnosti verbalne in fizične medsebojne komunikacije ter zmešnjavo slednje v virtualnem in materialnem svetu. Razstavljena dela odsevajo svojevrstno sodobno estetiko, vizualne citate tehnoloških prvin ter notranjega dizajna in tako odmevajo potrošniško potrebo po kopičenju najnovejšega ter senzualno zmešnjavo virtualnega in materialnega doživetja znotraj obeh realnosti. Projekt OBVSNSS je večdisciplinarni umetniški komentar na nove izzive oziroma probleme, s katerimi se sooča posameznik v današnjem svetu ali se jih morda sam še ne povsem zaveda.

Aleksandra Metelko

Artfiks

Read full tekst here 

OBVSNSS

solo exhibition at UAUU Gallery, Ljubljana, 2015

Review by Aleksandra Metelko

 

EAC 2015 

XV cONcURSO ENcUENTROS DE ARTE cONTEMPORÁNEO 

[MUA]
Museo de la Universidad de Alicante 

Exhibition catalogue (see the catalagoue here)

En l’obra de l’eslovena Neza Agnes Momirski, (Ljubljana, 1988), la seua inquietud la porta a investigar i a endinsar-se en l’univers de la influència que la percepció de la realitat circumdant, siga quina siga la seua represen- tació, incideix d’una manera directa, deter- minant i conductora en la configuració de la identitat del subjecte. Una circumstància absolutament elemental des del mateix fet perceptor i la interactuació que exercitem cada dia, cada instant amb l’extern, amb el que ens envolta i allò que som, i s’organitza a partir de la ineluctabilitat de l’existència. Neza Agnes Momirski ho representa i ens ho transmet a través d’un llenguatge inspirat, com ella mateixa diu, en la juxtaposició de regnes materials i virtuals, i confeccionats des de l’articulació dels suports formals del cinema i l’escultura. Dos mitjans que entre- llacen la virtualitat i la tangibilitat física, la realitat presencial. El resultat d’aquesta com- binació perceptual des de la imatgeria de la subjectivitat (cada obra un món individual per a qui la contempla, la seua pròpia realitat) i la conducció des de l’objectivitat de la forma presentada, són el resultat de la identitat que a cada ésser se li coneix. Mentre que l’obra de Neza Agnes s’aventura pel món de la imatge en moviment i l’ocupa- ció arquitectònica per a furgar en els jos, les inquietuds expressives de Manolo Beltrán (Alacant, 1950) s’inscriuen en una cosmologia fantamagòrica,  ....

In the work of the Slovenian artist, Neza Agnes Momirski (Ljubljana, 1988), her concerns have led her to explore and enter the universe of the direct, decisive and conductive influence that perceptions of surrounding reality, however represented, have on shaping the subject’s identity. The absolutely elemental circumstance of perceiving and interacting that we engage in every moment of the day, with what is external, with what surrounds us and with what we are, is an inevitable part of existence. Neza Agnes Momirski represents and conveys this through a language inspired, as she herself says, in the juxtaposition of material and virtual realms, and constructed via the union of the formal media of film and sculpture, two media which intertwine virtuality and physical tangibility, experiential reality. The outcome of this perceptual combination in the subjective imagination (each work is the beholder’s individual world, their personal reality) and the passage from the objectivity of the form presented, depends on each person’s identity.

While the work of Neza Agnes ventures into the world of the moving image and architecture to delve into the ego, the expressive works of José Manuel Beltrán (Alicante, 1950) abound in a phantasmagorical cosmol- ogy,  ...

Affinit

RCA Show 2014

Battersea, London

Review In The Upcoming

 

The sinister side of the technology-dominated world we live in is eerily captured in Affinit, a short film by Neža Agnes Momirski. Two robotic salesmen seem entirely addicted to glass spheres that reminds one of the all too common sight of people’s gazes stuck on their smartphones. In this dystopian society in which it seems that an addiction to photos and increasing narcissism leads to dire consequences, it confronts us with not only the future of technology but also our present society permeated by social networks and selfies.

Read full text here

COMMUNICATION DEVICE 

 

Museum De Pont ; Tilburg; 5 Jaar Leerling/Meester project

(solo exhibition) 2013

 

Text by Georgia Haagsma

 

Het zal moeilijk zijn The Communication Device te zien zonder te denken aan de context waarin u deze kent, maar u moet zich bedenken dat in 2013, toen deze eerste proefversie van het apparaat vervaardigd werd, de Sharing Space (waarin The Communication Device oorspronkelijk thuishoort) een relatief onbekend begrip was. Er waren verscheidene communicatiemiddelen die men gebruikte om informatie heen en weer te sturen, maar men deed dit voornamelijk in esthetisch drukke, zinnenprikkelende ruimtes of zelfs in de wildernis op straat. Informatie penetreerde het bestaan in die dagen, en het bestaan penetreerde de informatie. Externe en interne berichten overlapten elkaar volledig. We waren, achteraf gezien, de chaos nabij. Met de komst van de Sharing Space, en het hierbij behorende Communication Device, veranderde dit radicaal. We bevonden ons ineens in het walhalla van de afgesloten ruimte, waar we onze tijd volledig konden besteden aan het verzenden van korte ‘alphabet-combinaties’ - voornamelijk status bevestigende boodschappen en persoonsgebonden uitspraken met zelfverheerlijking tot doel. We konden ons nu uitsluitend toespitsen op het uiten en vormgeven van onze gedachten en zielenroerselen om zo emotionele effecten teweeg te brengen bij onszelf en onze medebewoners, zonder ons druk te maken over een vergankelijke, externe realiteit. De Sharing Space en het Communication Device abstraheerden ons idee van identiteit, omdat er geen externe cultuur meer nodig was om aan te refereren of om onze identiteit op te staven. Hiervoor gebruikten wij enkel de intermenselijke verhoudingen en de Sharing Space zelf. Dit bevrijdde ons, en ons zelfbeeld, van alle informatie betreffende datgene wat buiten ons lag, en van de vergiftigende effecten die deze externe factoren hadden op ons emotionele wezen, en ons brein. Het betekende ook dat machtsverhoudingen niet langer bepaald werden door een verschil in bezit van fysieke objecten maar enkel door de dynamiek in persoonlijke relaties, die bevestigd en ontkracht werden door de verzonden informatie en het verstrijken van de tijd.

Het feit dat onze alphabet-combinaties nauwlettend en buiten onze macht om geredigeerd werden, was iets waar in eerste instantie veel weerstand tegen bestond, en wat uiteindelijk ook voor problemen zou zorgen. De geschiedenis leerde ons hier uiteindelijk mee om te gaan. Zelfs al in de tijd van Facebook (2004 – 2021 na Chr.) werd het versturen van informatie op zich, en vooral in combinatie met het emotionele effect op zowel de verstuurder als de ontvanger, belangrijker gevonden dan het correct weergeven van de boodschap van de bron. En aangezien externe partijen zich als geen ander bewust waren van de beste methodes voor het verkrijgen van de gewenste effecten, werd het voor de verzenders van informatie steeds gebruikelijker om de oorspronkelijke betekenis uit handen te geven, en deze te laten vervormen en manipuleren door een derde persoon. U kunt zich wellicht nog herinneren hoe onze berichten ooit via een hoofdkwartier in het aardse Palo Alto de wereld overgingen. Het lijkt nu archaïsch. Maar dit was het begin van de ontwikkeling die zou leiden tot onze meest geavanceerde communicatie techniek. The Communication Device zoals deze hier, in de originele staat tentoongesteld is, kan gezien worden als een van de voorlopers van onze moderne, meer minimalistische informatie apparatuur. Het is tevens een van de weinige onbeschadigde technologische apparaten die de interplanetaire informatierevolutie heeft overleefd – een revolutie die dit soort fysieke machines voor korte tijd geheel overbodig maakte. The Communication Device was een van de meest gebruikte voorwerpen uit het Sharing Space tijdperk, en speelt een belangrijke rol in de voor die tijd vooruitstrevende film Looped Alphabet van Neza Agnes Momirski. Het wordt aangenomen dat Momirski verantwoordelijk was voor zowel het ontwerp als de populariteit van The Communication Device, vandaar dat deze hier alszodanig, en in de context van de film, is neergezet.

 

Georgia Haagsma, Mei 2054